تخم سخن

Yvonne Schmitt

فارسی؛ زبان زنده مانده

فکر میکنید چه چیزی باعث میشود فرهنگی از فرهنگ های دیگر متمایز شود یا از همه مهم تر چه چیزی متمایز کننده ملتی از ملت یا ملت های دیگر است. برخی ممکن است تاریخ، سنن، جغرافی و یا حتی شرایط سیاسی کشوری را نشان دهنده برتری آن بدانند. اما نکته ای که اکثر افراد بر سر آن توافق دارند آن است که زبان نقش تعیین کننده اصلی در موجودیت افراد و مرزهای سیاسی در یک کشور را بازی میکند. این معماری کشور آلمان نیست که آن را از فرانسه متمایز میکند بلکه آن زبان فلسفی و
پر از ساختارهای پیچیده زبان آلمانی است که در مقایسه با زبان آهنگین و ادبی زبان فرانسه منجر به وجود آمدن فلاسفه بزرگ در قرون متوالی شده است. در حالیکه فرانسوی ها شعرای بیشتری را به دنیا معرفی کرده اند. حال چه میشود اگر زبانی از صفحه روزگار محو شود یا به طور کل کاربرد و روزمرگی خود را از دست بدهد؟
یقینا چنین ملتی با عواقب دائمی مواجه خواهد شد و هویت و اصالت خود را از دست میدهد. و اینجاست که نقش زبان پررنگ تر و جدی تر از قبل نمایان میگردد. ملت پارس هویت، اصالت، تاریخ و سنن خود را مدیون بزرگ ترین شاعرخطه خراسان یعنی ابوالقاسم فردوسی میباشد که در زبان و ادب فارسی بی همتاست. شاهنامه اثرفردوسی یکی از طولانی ترین حماسه های ادبی در جهان است که تنها توسط یک نفر ساخته و پرداخته شده است.

Yvoone Schmitt

پی افکندم از نظم کاخی بلند که از باد و باران نیابد گزند
نقش وی در حفظ زبان فارسی و موجودیت آن بی نظیر و غیرقابل تصور است. فردوسی در سال ۹۴۰ میلادی در خانواده ای دهقان در روستای پاژ، نزدیک شهر توس در منطقه خراسان به دنیا آمد. وی یک همسر و دو فرزند داشت. در قرن هفتم به دلیل حمله اعراب، زبان و فرهنگ پارسی به تدریج دچار تغییراتی شد. هرچند با نزدیک شدن به اواخر قرن ۹ میلادی، وطن پرستانی همچون دقیقی و رودکی که خواستار حفظ فرهنگ و زبان فارسی بودند وارد میدان شده و تالیفات متعددی نیز داشتند. با این وجود هیچ یک از آن دو تاثیر و عمقی که فردوسی بر زبان پارسی گذاشت را نداشتند. اگر بخاطر حماسه فردوسی نبود، زبان فارسی همانند بسیاری از زبان های کشورهای دیگر که حتی فرهنگ و تمدنی بزرگ تر و قدیمی تر از ایران داشتند، هویت و اصالت خود را از دست میداد. فردوسی حماسه خود را حدود سال ۹۷۷ میلادی آغاز و نیمی از بهترین دوران زندگی خود را صرف به نگارش درآوردن این اثر یگانه و منحصربفرد کرد. همانطور که در یکی ازاشعارش میفرماید:

بسي رنج بردم بدين سال سي
عجم زنده کردم بدين پارسي
نمیرم از این پس که من زنده ام
که تخم سخن را پراکنده ام
هر آن کس که دارد هش و رای و دین
پس از مرگ بر من کند آفرین

و به راستی اینها سخنانی درست و حقیقی از فردوسی هستند و با گذشت هزاران سال ووجود صدها درگیری، جنگ و اشغالگری ها اثر و سخنان وی همچنان پابرجا هستند و نماد نامیرایی فردوسی را امروز میتوان در زبان فارسی و کاربرد آن توسط ۱۲۰ میلیون انسان در چهار کشور، در کنار میلیون ها مهاجری که در سرتاسر دنیا ساکن هستند، مشاهده کرد.

 

نوید رئیسی

Dieser Beitrag ist auch verfügbar auf: Deutsch (German)

نوشته شده توسط
نوشته های بیشتر از نوید رئیسی

وقتی رویاها به حقیقت میپیوندند

سرنوشت یا قانون جذب؟ تهران- ایران، بهار سال ۱۳۹۸ خورشیدی بود همانطور...
Read More